* ( « إِنَّ عَلَيْكُمْ لَحافِظِينَ . كِراماً كاتِبِينَ . يَعْلَمُونَ ما تَفْعَلُونَ » ) * « 1 » لكن اشكال بر اين است اين در صورتى مثمر ثمر مىتواند شد هرگاه اتيان شود به تشهدى كه مشتمل بر أنبياء و ائمه عليهم السّلام بوده ، و اما هرگاه اتيان نشود پس بايد اين قصد را نتوان نمود . كلام مرحوم شهيد ثانى در اين باب از اين جهت أقرب به سداد است ، كه فرموده بعد از حكم به اين كه مصلى قصد مىنمايد انبياء و ملائكه و ائمه عليهم السّلام و مسلمين از انس و جن را به نحو كه آنها را حاضر مىسازد در قلب خود ، آن وقت القاى صيغهء خطاب به جانب ايشان مىنمايد ، كلام آن مرحوم متين بود هرگاه مستندى در آن مىداشتيم ، يعنى دليلى بود كه دلالت مىكرد بر اين كه بايد مصلى قصد نمايد انبياء و ائمه و ملائكه و مسلمين از انس و جن را به نحو مذكور تصحيح مىنموديم ، لكن اين نحو دليلى تا حال نديده‌ايم . حق در اين مقام اين است كه بگوئيم : اما در السلام علينا و على عباد اللَّه الصالحين چنين قصد نمايد از عباد اللَّه الصالحين ، قاطبهء انبياء و ائمه طاهرين و ملائكه و قاطبهء صلحا از انس و جن را ، خواه مصلى منفرد باشد يا امام باشد يا مأموم . و اما مراد از صيغهء متكلم مع الغير در علينا ، پس مناسب اين است كه امام اراده نمايد خود و مأمومين را ، و اما هر يك از مأمومين پس مناسب اين است كه اراده نمايد خود و امام و ساير مأمومين را . و اما منفرد پس اگر ديگرى موجود باشد در آنجا كه مشغول به نماز هست مناسب اين است كه اراده نمايد خود و هر كس كه در آن مكان با او هست ، و اگر هيچ كس در آن مكان نباشد مىتواند همان قصد خود به انفراد نمايد ، و مىتواند هر كس را كه خواهد با خود ضم نموده اراده نمايد . و اما در صيغهء السلام عليكم پس مناسب اين است كه عمل شود در آن به

--> « 1 » سورهء انفطار : 10 - 12 .